Dostęp do broni palnej w Rosji

Swego czasu Internet obiegły doniesienia, że znowelizowane prawo pozwala „każdemu” obywatelowi Rosji na posiadanie broni w celu samoobrony. Znając ogólny poziom sieciowych wypowiedzi na tematy prawne, postanowiłem sprawdzić u źródła – w Federalnej ustawie o broni (Федеральный закон Об оружии) z dnia 13 listopada 1996 r. z późniejszymi zmianami.

Długo można by się rozwodzić nad osobliwościami tego aktu, regulującego m.in. posiadanie bumerangów; w niniejszym artykule skupię się na broni palnej zdolnej zabić człowieka.

Faktycznie, artykuł 13. ustawy na samym początku głosi, że prawo posiadania cywilnej broni palnej mają obywatele Federacji Rosyjskiej po ukończeniu 21. roku życia (a także młodsi, jeśli służą bądź służyli w określonych formacjach państwowych). Na zasadzie Radia Erewań, dowiadujemy się jednak kilka akapitów dalej, że prawo owszem, mają, ale na podstawie licencji, wydawanej przez federalny organ władzy wykonawczej właściwy w sprawach obrotu bronią.

Licencje wydawane są do celów samoobrony, sportu i myślistwa. Te do samoobrony – na gładkolufową broń długą, bez prawa noszenia. Wszystkie wymagają:

– obywatelstwa Federacji Rosyjskiej
– potwierdzenia przeszkolenia i okresowego (co 5 lat) sprawdzenia w zakresie nawyków i znajomości zasad bezpiecznego obchodzenia się z bronią, dokonywanego przez organizacje ujęte w federalnym rejestrze
– zaświadczenia lekarskiego o braku narkotyków i środków psychotropowych w organizmie (wydawanego na podstawie badania toksykologicznego i odnawianego co 5 lat)
– zaświadczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań dla posiadania broni
– niekaralności
– stałego miejsca pobytu
– spełnienia warunków przechowywania broni

Większości tych warunków nie muszą spełniać służący w państwowych formacjach uzbrojonych.

Nie wydaje się licencji obywatelom karanym za ciężkie lub szczególnie ciężkie przestępstwa związane z użyciem broni, nawet jeśli wyrok uległ zatarciu, co każe się zastanowić nad szczególnym rozumieniem instytucji zatarcia we wschodniej jurysprudencji, zbliżonym do rozumienia zwrotu obywatel ma prawo.

Ponadto dla pewnych rodzajów broni trzeba spełnić szczególne warunki. I tak:

  • broń długa z lufami gwintowanymi dostępna jest dla osób wykonujących polowania zawodowo lub posiadających gładkolufową broń długą od co najmniej pięciu lat oraz wyczynowych zawodników (sportowców wysokiej klasy)
  • broń krótką z lufami gwintowanymi mogą posiadać sportowcy wysokiej klasy, wyłącznie w konkurencjach olimpijskich („Spis konkurencji sportowych, których uprawianie daje prawo nabywania sportowej broni palnej z lufą gwintowaną, składa się z konkurencji sportowych uwzględnionych w programie Igrzysk Olimpijskich”), i to bez prawa noszenia

Oczywiście status sportowca potwierdza odpowiednia wszechrosyjska federacja sportowa, która każdemu strzelcowi w naszym kraju musi nasunąć skojarzenia z Polskim Związkiem.

Zasadniczo z danej kategorii wolno posiadać do pięciu sztuk broni.

Bez licencji dostępna jest jedynie jednolufowa broń długa rozdzielnego ładowania sprzed końca 1899 roku oraz jej kopie i repliki (ustawa rozróżnia te pojęcia zależnie od wierności oryginałowi, ale obie kategorie są traktowane tak samo).

Podsumowując: już w chwili przekroczenia granicy z Polską, obywatel Rosji nie mający licencji zyskuje większe prawo posiadania broni niż w ojczyźnie, bo może od ręki kupić chociażby czarnoprochowego Remingtona czy dubeltówkę. Mając pobyt stały, może wyrobić pozwolenie na broń krótką z prawem noszenia, którego prawo rosyjskie w ogóle nie przewiduje. Sama procedura wyrobienia licencji nie wydaje się pod żadnym względem łatwiejsza od polskiego pozwolenia na broń.

 

Karol Nowacki